Dit is geen klacht

9 februari, 2021
Kijk, we mogen natuurlijk niet klagen. We zijn allemaal gezond, hebben een dak boven ons hoofd, een inkomen (al begint dat als zelfstandige wel een beetje op te drogen) en elkaar. We hebben elkaar, dat is het belangrijkst. En zó gezellig ook. Helemaal zo lekker dicht op elkaars lip. Dus we klagen niet.
    We zeggen ook niet dat we de koters vorige week alvast ’s ochtends naar school lieten lopen en pas ’s middags weer binnen lieten, om een beetje ‘in het gevoel van school’ te komen. Dat zeggen we niet, want dat is natuurlijk een grapje. Ze mochten eind van de ochtend al naar binnen.
    Dat ouders met meer dan 2 kinderen überhaupt minder klagen heb ik onomstotelijk vastgesteld, omdat zij steevast van 1, 2 of geen kinder ouders “Ja, maar jij wou toch nog een derde?” naar hun kop geslingerd krijgen. Wij houden dus de kiesjes op elkaar, rechten onze krom getilde ruggen en slikken ons grief in.
 
Afgelopen maandag kwam onze verlossing. School ging weer open, en de kleinste mocht weer naar de crèche. HALLELUJAH. De kurk ging van meerdere flessen, feestjes met niet meer dan een persoon werden gevierd en we hingen onze mondkapjes aan de vlaggenstok. Lesgeven was ineens een stuk leuker met een eind in het vooruitzicht. Het loont om mensen een perspectief te bieden. Weten waar je het voor doet en wanneer het voorbij is, is fijner dan gedeelde smart. 
 
En toen was juf ziek. 
 
Nu zou ik hier kunnen eindigen, voor het dramatische effect, maar ik ben nog niet klaar met mijn beklag. Al klaag ik natuurlijk niet. Ik blog.
 
In het oude knalroze skipak van zijn zus, met muts op en snowboots aan stond Sammetje klaar om naar school te gaan, toen het berichtje binnenkwam. Juf. Is. Ziek. 
            “Juf is ziek, Sam.”
    Wat daarop volgde was een kreet van pure misère die ongeveer een kwartier aanhield. Juf had natuurlijk de avond ervoor ook even kunnen doorgeven dat ze ziek was. Of misschien een uurtje eerder, maar we klagen niet. We zuigen het op en dealen ermee.
    En dus togen we met z’n allen op de slee naar school, dropten Aaf een half uur te vroeg (we hadden de memo niet gelezen) overhandigden ons kleine Michelinmannetje over de balie aan de crècheleidster (het is net een afgeefluik) en namen een eenzaam jongetje weer mee terug naar huis. Het werd een topdag. Sam heeft de hele dag in de sneeuw gespeeld, Ruub heeft aan een stuk door kunnen werken en ik heb de hele ochtend koffie zitten leuten bij de buurvrouw, gewoon, omdat het kon.
 
Toen we het bericht kregen dat de Coronatest van juf negatief was en ze er de volgende dag weer zou zijn, gingen we niet zeggen dat ze maar beter met klachten thuis kon blijven. We zeiden ook maar niet dat een negatieve Coronatest nog niet uitsluit dat je Ebola hebt en we in deze tijden maar beter geen enkel risico kunnen nemen om onze kinderen met wat dan ook te besmetten. Nee. We applaudisseerden, deden een vreugdedansje en vertelden Sam het heuglijke nieuws. Want we klagen niet. We zijn zo blij.
 
En dus klaagden we ook niet toen Aaf thuis kwam met luis. 
 
School is weer begonnen, lieve mensen.
 

Reageren




Reactie plaatsen