Harrewar

17 februari, 2017
Als je denkt dat de Harrewar (het kinderklimparadijs in oerburgerlijk maar heerlijk Hof van Saksen) alleen voor kinderen is, dan heb je het in ons geval mis. We houden het vijf minuten uit, de mister en ik, om de kids een proefrondje te begeleiden door het mega klimtoestel, maar daarna gaan we los.
We doen wedstrijdjes wie er als eerste boven is, tillen, slepen en duwen de kinderen de plateaus op en over, en spenderen zelf uren in de ballenbak. Hij bekogelt me, ik gooi terug. We werpen ballen door de cirkels hoog boven ons waar punten boven staan. Hoe hoger de punten, hoe kleiner de cirkel; zie daar maar eens zo’n licht plastic balletje doorheen te krijgen!
De kinderen begraven me in een zee van gekleurde ballen, totdat ik niet meer te zien ben. Ik lig heerlijk, luister naar hun gegiechel en bedenk me dat ik me nog altijd een meisje voel.
Ik ben vijfendertig, maar als iemand mevrouw tegen me zegt vind ik dat nog steeds vreemd klinken. Als ze beginnen te u-en word ik redelijk agressief.
Zit ik soms in de ontkenningsfase? Is het angst om ouder te worden, of tegenwicht voor het feit dat ik zo burgerlijk bezig ben? Alles wat ik vroeger namelijk kneuterig vond: een tussenwoning, een man, kinderen, een auto voor de deur, katten, een vaste baan, ik heb het allemaal. Is het uit pure paniek dat ik me krampachtig vasthoud aan mijn meisjes-zelf?
Ik kom overeind omdat ik me ineens belachelijk voel. Ik lijk potverdorie wel een kleuter! Maar dan word ik meteen weer besprongen door twee aapjes die me kopje onder duwen. Bedolven onder de ballen hoor ik ze schateren. Ik graai naar armpjes, beentjes en mis expres. Ze gieren het uit.
Ik heb ook eigenlijk geen idee hoe me als een keurige vrouw van vijfendertig te gedragen. Ik doe maar wat. Ik zeg alles wat ik denk, lach om de stomste grapjes, kijk alle Disney films mee, ben dol op die beren chippies, die kleine pakjes krentjes en perensap. Als de kids zitten te snoepen hoop ik altijd (tevergeefs) dat ze wat overlaten voor mij en Sint Maarten vind ik het einde. Het liefst graai ik zelf in die bakken snoep. Annemaria koekoek, tikkertje of verstoppertje spelen doe ik net zo lief voor mezelf en als de muziek hard staat ben ik de eerste die door de woonkamer loopt te springen en dansen. Ik ben paard, aap en mamatijger, verzin krankzinnige kinderliedjes en trek gekke bekken tijdens het eten. Absoluut niet iemand om mevrouw tegen te zeggen.
Als ik omhoog kom zie ik nog net hoe Sam de ballenbak uitklimt.
Het speelkwartier is voorbij, vanaf nu is het ieder voor zich: Aaf laten we een zeer ingewikkelde constructie in levensechte legoblokken bouwen (je kan immers niet vroeg genoeg beginnen met het kweken van een beetje ruimtelijk inzicht), the papa mengt zich in de voetbalkooi in een wedstrijdje met jochies van zes, Sammetje zet ik in de knutselhoek en zelf strompel ik, na een paar rondes door het klimtoestel en drie keer roetsjen van de gigaglijbaan, met een latte en een boek naar de kant. Uitgeput laat ik me vallen in een van de met rood leer beklede loungestoelen die "het gewone naar een buitengewoon niveau tillen" – om E.L. James maar even te citeren uit haar literair door mij zeer hoog aangeslagen Vijftig tinten grijs.
Net had het nog een goed idee geleken om met mijn 1.72 m als een soort slangenmens door smalle gangetjes te kronkelen, te manoeuvreren tussen boksballen die draaien, te hangen aan touwen en met gevaar voor eigen leven naar het hoogste plateautje te klimmen om me, alsof ik vijf ben, door die rode glimmende slurf naar beneden te laten glijden. Die overigens harder ging dan ik verwacht had. Nu heb ik overal blauwe plekken, ben ik buiten adem en voel ik de spieren in mijn onderrug en rechterbil protesteren. Het was de bedoeling de kinderen af te matten zodat ze om zeven uur als een blok in slaap zouden vallen en de mister en ik een heerlijk romantisch avondje samen konden hebben, maar ik geloof dat deze mevrouw met de buggy naar onze boerderij gereden zal moeten worden…
 

Marina

18 februari, 2017 om 08:13

Gewoon blijven doen, als de kinderen op een goed moment niet meer meewillen vind je wel een ander kind om erin te komen joh!šŸ˜
xxx

JQ

24 februari, 2017 om 09:52

Goed idee, haha!

Reageren




Reactie plaatsen