Tomkroes

10 februari, 2017
De kinderen zijn weg. Ik heb een ochtendje heerlijk voor mezelf en dus heb ik een tompouce gehaald, een latte macchiato klaargemaakt en Portnoy’s klacht geopend voor me op tafel gelegd. Dit is het einde. Even rust, voordat om twaalf uur de schoolbel gaat en de drukte begint.
Ik haal het roze koekdakje van de tompouce en leg het op de rand van het schoteltje. Het is een tic. Toen ik zwanger was van Sam at ik op het laatst elke dag een tompouce, dus ik weet inmiddels wat de smakelijkste manier is om het ding te verorberen. Het roze dakje – waar ze wat mij betreft drie lagen van hadden mogen maken, maar ze willen natuurlijk dat je blijft hunkeren, dat je alleen voor dat roze geglazuurde stukje bladerdeeg nog een tompouce aanschaft en naar binnen werkt – bewaar ik tot het laatst. 
Ik pak het kleine vorkje, prik er een hap vanillepudding met bladerdeeg op en breng hem naar mijn mond. Maar op de een of andere manier lukt het me niet om hem in mijn mond te stoppen.
Waarom, waarom, WAAROM moet ik me precies nu beseffen dat ik geen Doutzen Kroes lichaam heb? Een Doutzen Kroes lijf is voor iedereen behalve Doutzen Kroes überhaupt weinig realistisch, dus waar gáát dit over?
Waarom is het ineens zo zwaar klote dat ik het niet heb?
Ik zucht en laat langzaam het vorkje zakken.
Als ik Doutzen was dan kon ik tenminste zonder schuldgevoel een tompouce eten…
Ik rol met mijn ogen.
Alsof Doutzen Kroes alles is! Die foto’s van haar zijn allemaal gephotoshopt en het is toch verschrikkelijk om altijd onderweg te zijn, op je uiterlijk beoordeeld en door Jan en alleman aangegaapt te worden. Toch?
Onzin. Ik zag haar ooit bij de Minimarkt met haar kinderen en ze was potverdorie gewoon bloedmooi, rete slank en superrelaxed. Leuk met de kinderen ook.
Ik hoef die stomme tompouce niet!
Ik laat de vork op het schoteltje vallen en schuif het bij me vandaan. Even overweeg ik om het ding in de biobak te mieteren, maar dan herinner ik me mijn angst.
De angst dat ik na mijn bevalling instant zou veranderen in ma Flodder met kort pittig kapsel.
Het grote mysterie waar ik vroeger huiverend mijn brein over brak: wat drijft vrouwen er toch toe dat ze, als ze eenmaal getrouwd en met kroost geschopt zijn, de boel laten hangen, wapperen en waaien en voor het gemak kiezen?
Oké, kort haar bespaart shampoo, conditioner, warm water en tijd. Tentjurken met bloemetjesmotief zijn praktisch, want buiten dat ze alles verhullen, kunnen je kinderen er altijd nog onder kamperen als het echt moet, en niet scheren is natuurlijk warmer in de winter. Nog een bijkomend voordeel is dat je je geen zorgen meer hoeft te maken over mannen die naar je kijken en echtgenoten die jaloers zijn.
Mijn God! Welk een monster steekt de kop op na het krijgen van kinderen en kortwiekt bij vrouwen hun haren, hun libido en hun interesse in hun uiterlijk?
En als het hun kan overkomen, waarom zou het dan niet ook op mij loeren?
Hoe bang was ik wel niet dat het mij ook te grazen zou nemen en vrijwel direct (of dan zeker na een paar maanden) na mijn bevalling zou veranderen in het monster van Loch Mama?
Ik zag mezelf al rond oempaloempa-en op de huishoudbeurs met vijftien volgestouwde tassen, de Margriet en de Libelle lezen en fluitend rondrijden op de mamafiets. Maar behalve dat laatste is het allemaal niet gebeurd. Ik ben nog redelijk zoals ik was in de pre-mamatijd. Afgezien van het feit dat de dingen die wat mij betreft nou juist wel wat groter hadden mogen worden, na mijn bevalling juist zijn leeggelopen als twee ballonnetjes, ben ik redelijk in vorm, misschien zelfs wel slanker dan ooit. Dat is toch ook een prestatie? Nee, meer dan dat, een overwinning!
Ja, ik heb dat monster toch maar mooi het hoofd en het lichaam weten te bieden!
Ik trek het schoteltje naar me toe en prop snel een overheerlijke hap in mijn mond.
 

Reageren




Reactie plaatsen