De broek aan

31 maart, 2017
‘Als ik later kinderen heb dan doe ik het anders. Alles!’ hoor ik mezelf nog tegen mijn moeder roepen.
Ik dacht er aan toen ik met mijn handen op mijn heupen over Aaf heen gebogen stond die voor de zoveelste keer weigerde de kleren aan te trekken die ik voor haar had klaargelegd. En ik had niets anders, want de rest zat in de was.
‘Doe. Die. Spijkerbroek. Aan. NU!’
En daar was het. Ik had mijn mond opengedaan en mijn moeder was eruit gekomen. Flashback naar een kleine Jordana, over de grond rollend omdat ze de felgekleurde Oilily jurkjes niet aan wilde waar ze haar hele kinderkamer mee hadden kunnen behangen. Elke ochtend strijd, elke ochtend schreeuwen, dat was ook mijn vooruitzicht. Ergens was ik mijn moeder geworden en Aaf de vleesgeworden jarentachtig-Jordana in Frozen onderbroek, realiseerde ik me. Ik probeerde te achterhalen wanneer en waar deze transformaties precies hadden plaatsgevonden.
‘Nee. Ik wíl geen spijkerbroek. Ik wil een jurk. Dus.’
Dat was nieuw, dat ‘dus’. Niet alleen moest daarmee de kous af zijn, het impliceerde ook dat ik de grootste stomkop was die er op deze aardkloot rondliep.
‘Aaf, we komen te laat, trek die broek aan,’ zuchtte ik. Het was waanzin om steeds opnieuw hetzelfde te doen en dan verschillende uitkomsten te verwachten – dat wist ik van de Einstein quote op mijn Pinterest wandje – dus zakte ik door mijn knieën en legde mijn handen op haar wangen.
‘Wat is er nou precies aan de hand?’
Ze frummelde met haar vingers.
‘Ik wil niet een spijkerbroek aan, spijkerbroeken zijn stom, die zijn voor jommens.’
‘Is dat het? Je wilt geen spijkerbroek aan omdat dat voor jongens is?’
Ze perste haar lippen samen en sloeg haar armen over elkaar.
‘Dus broeken zijn voor jongens en jurken voor meisjes?’
Ze knikte. Ik stond op.
‘Wat een onzin. Wie zegt dat jurken alleen voor meisjes zijn? Dan vindt je zeker ook dat blauw alleen voor jongens is en roze voor meisjes.’
‘Nou, ik vind blauw wel mooi, hoor. Maar roze is voor meisjes.’
‘Wie zegt dat?’
Ze haalde haar blote schouders op.
‘Zie je, je weet het niet. Het staat nergens dat jongetjes geen jurk mogen dragen en dat ze niet van roze mogen houden. Je moet dragen en mooi vinden waar je je lekker bij voelt, Aaf.’
‘Als ik een spijkerbroek aan doe dan gaan ze lachen,’ piepte ze.
‘Wie?’
Ze trok weer haar schouders naar haar oren.
‘Dan laat je ze toch lekker lachen. Het is toch ook wel leuk als mensen om je kunnen lachen? Beter dan dat ze je in een jurk zien en keihard beginnen te janken.’ Ik trok een pruillip en deed net of ik in tranen uitbarstte.
Haar mondhoeken begonnen te trillen.
‘Daar zit niemand op te wachten, al dat gehuil. En trouwens, jij ben zo’n diva, dat jij gewoon een spijkerbroek kan dragen. Straks willen alle meisjes dat ook. Dat zou wel een probleem zijn, Aaf.’ Al ijsberend door de badkamer griste ik haar spijkerbroek van de verwarming.  ‘Wat moeten de jongens dan aan?’ Ik zette mijn meest bezorgde gezicht op. Het moet er uit hebben gezien alsof ik net mijn tanden in een citroen had gezet, want er brak een stralende glimlach door op haar gezicht.
‘Dan moeten die weer allemaal janken, Aaf. Al die jongetjes.’
Er klonk een giechel.
‘Maar weet je wat dan wel heel leuk is?’
Ze schudde haar hoofd. Ik ging achter haar staan, trok haar met haar rug tegen me aan, bukte, hield haar de spijkerbroek voor en tikte op haar been. Ze trok hem op en stapte gedwee in de broekspijp die ik voor haar openhield.
‘Alle jongens gaan dan in een jurk naar school.’
‘Nee, dat kan toch niet!’ schaterde ze.
‘Jawel, dat kan. Dat is één groot feest. En dan gaan ze dansen.’
‘Dansen?’
‘Ja, als jongens die jongens zijn in een jurk.’
‘En de meisjes dan?’
‘Die dansen als meisjes die meisjes zijn in een spijkerbroek.’
Ik knoopte haar broek dicht, draaide haar om, trok het truitje over haar hoofd en kuste haar op haar bol.
‘De wereld is zoals wij hem maken, Aaf. En nu naar beneden jij, spijkerbroekprinses. Pap eten.'
 

Bianca

1 april, 2017 om 19:48

Geweldig!!! X

JQ

2 april, 2017 om 13:13

šŸ˜˜

Reageren




Reactie plaatsen