Fashionably late

21 april, 2017
‘Over anderhalf uur moeten we daar zijn, hè?’ zeg ik tegen Rubin, die onderuitgezakt op de bank voor de televisie zit. ‘Dat betekent dat we over een uur weg moeten.’
‘Hmm hmm.’ Hij stopt nog een nootje in zijn mond.
Ik gris Aafs shirtje van de stoel en neem het mee naar boven om het in de wasmachine te gooien.
Hoe kan hij zo relaxed blijven zitten?
In de badkamer hangt de rode jurk klaar voor het feestje vanavond. Eigenlijk is die veel te opvallend. 
Hoe heb ik dit in godsnaam uit kunnen kiezen? 
Terug naar de kast. Een spijkerbroek is veel te casual. Een zwarte broek met een blouse had ik vorige keer al aan. Toch maar een jurkje dan?
Ik kies er twee, trek er een aan en loop de trap af.
‘Ahum. Wat vind je hiervan?’
Moeizaam komt zijn blik los van het beeldscherm.
‘Heb je je nou nog niet gedoucht? Je bent al een half uur boven!’
‘Ja, maar kan dit? Is het niet te bloot?’
‘Eh…’
‘Ja, te bloot, hè, dat vond ik eigenlijk ook al. Wacht dan doe ik even die andere aan.’
In de gang schud ik de blauwe jurk van me af en stap in een zwarte met een strakke rok tot hoog in de taille en een wijde top eraan vast.
‘Deze is beter, toch? Alleen vindt je niet dat ik hier een te dikke buik voor heb?’
‘Nee.’
‘Nee? Nee, als in dat deze niet beter is of dat je niet vindt dat mijn buik hier te dik voor is?’
‘Ja. Ik bedoel, nee. Dit staat je goed, niets meer aan doen.’
Daar heb ik dus helemaal niets aan. Ik draai me om, houd mijn buik in en bekijk mezelf in de spiegel.
Het kan ermee door.
‘Schiet je wel een beetje op,’ roep ik vanaf de trap.
Even later stroomt het warme water over mijn huid. Ik sluit mijn ogen en stel me voor dat ik op het strand in Tel Aviv of Barcelona sta op een warme namiddag. Of beter nog, in de achtertuin van ons droomhuis in het buitenland, op steenworp afstand van de oceaan. Ik was mijn haar twee keer.
Omdat ik niet meer op de tekst van Whitney Houstons I wanna dance with somebody kan komen, zing ik drie liedjes van Amy Winehouse, terwijl ik mijn benen, oksels en bikinilijn glad scheer. Dansend stap ik de douche uit, alles is beslagen. Ik droog me af en borstel mijn haren glad, om ze vervolgens weer in de krul te kneden. Net als ik voorovergebogen sta om te beginnen met föhnen, komt Rubin de badkamer binnen.
‘Je weet dat we er nu al bijna hadden moeten zijn, hè?’
‘Nee, toch? Is het dan al zo laat?’ Ik zet de föhn op zijn hoogste standje. ‘Ik ben bijna klaar,’ roep ik boven het kabaal uit. Alleen nog mijn kleren aan en make uppen. Zo gepiept.
Even later kom ik beneden en tref ik hem weer op de bank. Ik kijk op de klok in de keuken. Een half uur te laat!
‘Verdomme, Rubin, kom met je luie reet van die bank af, we hadden er een half uur geleden al moeten zijn! Nu moet jij nog douchen en alles!’
Langzaam komt hij omhoog.
‘Je hebt je schoenen nog niet eens aan,’ zegt hij, compleet ongevoelig voor mijn stress aanval.
Mijn blik schiet naar mijn in zwarte panty gehulde voeten.
Als ik hem voorga de trap op, krijg ik een pets voor mijn billen.
‘We kunnen ook afzeggen,’ grijnst hij.
‘Doe niet zo flauw, schiet nou maar op, ik word nerveus van je.’
In de kast pas ik vier paar schoenen. Uiteindelijk beslis ik voor de beige enkellaarsjes met stiletto hak. Ik strompel de trap af.
Dit keer zit hij, gedoucht en al, op de bank Teletekst te kijken. 
‘Ik ben klaar, kom op nou.’
Hij komt omhoog.
‘Ik moet nog even plassen,’ zegt hij bloedserieus als we bij de voordeur zijn.
‘Meen je dit nou?’
Ik kan niet zien of hij lacht, want hij heeft zich al omgedraaid. 
Op zijn dooie gemak komt hij naar buiten geslentert en laat hij zich in de stoel achter het stuur vallen.
Ik blijf met mijn armen over elkaar geslagen zitten en tuit mijn lippen.
‘Is er soms iets?’ vraagt hij, terwijl hij optrekt.
‘Door jou zijn we nog later!’ roep ik.
Hij schatert het uit. 
 

Reageren




Reactie plaatsen