Portuniks

16 juli, 2017
Het is 27 graden, een licht briesje speelt met mijn haren, twee Portugese jongens voetballen op hun balkon, in het diepe van het zwembad gooien een stel pubers met hun ouders een bal over, in het ondiepe spelen twee Belgische meisjes pakkertje met hun vader en daar vlak naast drijft Aaf aan haar knaloranje zwembandjes met haar nieuwe vriendinnetje die uit Vleuten komt. Haar andere nieuwe vriendin, Laura, is de dochter van de eigenaar van Galo d’ouro, het fijnste restaurant van Pêra, maar haar zien we alleen 's avonds.
Sammetje heeft zes dagen koorts gehad en is eindelijk opgeknapt – nu alleen zijn humeur nog. Rubin ligt naast me in de ligstoel te werken (hij denkt dat ik dat niet zie) en ik lig van onder de parasol op mijn IPhone deze zeer verheven anekdote voor jullie te tikken.
 
Al kan ik nog zo aan vakantie toe zijn, ik kom zelden tot rust tijdens onze gezinsvakanties. Het is vaak een verlengstuk van stress, met een kleuter en een peuter die niet zwemmen kunnen. Maar ik moet zeggen dat ik nu voor het eerst in jaren even achterover kan leunen, het moment kan voelen en misschien zelfs wel een beetje indommel af en toe. Het mag ook gerust een wonder heten dat ik Lolita, mijn favoriete boek waar ik zes weken geleden voor de tweede keer in begon, hier binnen drie dagen uit had.
Misschien komt het doordat de kids iets groter zijn, en dus zelfstandiger, of misschien komt het door Portugal.
Zodra de schuifdeuren van Faro aeroporto zich namelijk achter me sloten, voelde ik me weer net als toen ik hier was als klein meisje. De koele wind blies diezelfde geur van vijgenbomen en olijfbomen vermengd met het zilte van de zee over mijn huid, de zon straalde hoog in de lucht als een warmtegevend anker dat al die jaren vastgeroest op zijn plek heeft gezeten.
Alles wat de senhor achter de balie van het autoverhuurbedrijf in het onverstaanbare, maar prachtige Portugees tegen me zei, kon ik wel meeneuriën – met een taal die klinkt als een sambalied is het misschien wel logisch dat de haast deze contreien nog altijd ongemoeid heeft gelaten.
Nog voordat ik de auto instapte begon mijn brein al met het ontwarren van de door drukte en stress beknelde zenuwen, als de kleine knoopjes in het touwtje aan de plissé gordijnen in de erker van mijn woonkamer.
Het zou een mooie slogan kunnen zijn: ‘Portugal trakteert u op een gewichtloos gemoed binnen een minuut.’
Maar misschien heb alleen ik dat.
Ik ben een sucker voor die pittoreske vissersdorpjes met hun gestuukte witte huisjes, kleurrijke tegeltjes en felgekleurde raamkozijnen. De vervallen pandjes, het dorre landschap afgewisseld met lappen groen en palmbomen.
Schoonheid zit 'm hier in de lelijkheid, want wie bij achenebbisj uitziende restaurantjes naar binnen durft te stappen, zal verrast worden door het heerlijke eten en de ongekende vriendelijkheid van de mensen.
 
Hier op mijn luie stoel denk ik nu al met weemoed terug aan deze vakantie:
De reis op de veerboot van Olhão naar Ilha da Armona, een zandeiland in een natuurgebied, met prachtige parelwitte stranden, uitgestrekte panoramaviews van de zee, heerlijke restaurantjes en bovenal: weinig toeristen. Een plek waar de tijd niet komt.
En dan het eten in de haven van Ferragudo, met Portimão aan de overkant en verder niets dan zee. De kleine straatjes aldaar, gevuld met winkeltjes, het kantoor van Bakelaar de makelaar, gezellige barretjes en de leuke speeltuin voor de kinderen.
De overheerlijke lunch op het dakterras van Mar d’Estórias, in een historisch pandje in Lagos. Dwalen langs de boulevard met de vele marktkraampjes en de verrukkelijke vis die we aten bij Tasca da Lota in de haven van Lagos.
Banjeren door Silves, een Fado concert bijwonen in een koffietentje aan de voet van het kasteel en onze buikjes bol lunchen bij Marisqueira Rui.
Heerlijk toeven op Praia da Rocha, Praia da Marinha en kijken naar de vissersbootjes op het strand van Armaçao de Pêra. Daar blijven hangen en dineren bij Arte Náutica Beach restaurant, of een stukje goedkoper, minder hip maar absoluut niet minder lekker, bij casa de Pasto Zé Leitero.
En ik verlang ook al bijna mistroostig terug naar het moment van nu, lekker luierend bij het zwembad, met de voetjes in het gras…
 
En terwijl ik dit stukje typ en nadenk over wat ik nu eigenlijk wil zeggen met dit verhaal, besef ik dat dat het precies is. Niks. Dit verhaal gaat nergens over, en dat is nou juist zo lekker aan vakantie.
 

Ria Verheul

17 juli, 2017 om 11:46

Hoi Jordana. Het is een heerlijk vakantieverslag. Ik zag het zo voor mij. Heerlijk daar in Portugal. Daar liggen ook de Querido roots van lang geleden. Misschien,dat je daarom ook zo thuis voelt in Portugal. Ik herken jouw verhaal van vroeger,tien mijn dochters de leeftijd van jouw kinderen hadden. Dan moest je altijd opletten. Dat zit in je systeem gebakken. Probeer maar te relaxen en te genieten van jullie heerlijke vakantie. Liefs Ria

Jq

17 juli, 2017 om 19:20

Lief, Ria! šŸ˜˜

Reageren




Reactie plaatsen