Do not disturb

1 oktober, 2017
Oké, jullie zullen me allemaal wel weer een verschrikkelijke moeder vinden, maar ik vertel het toch. Ik heb een duivels idee gejat van de juf, en het werkt, mensen, het werkt!
Zoals ik al zei in mijn vorige blog is het ‘Mama, mama mama’ klokje rond en kan ik geen moment zitten zonder gestoord te worden door die twee dotjes (lees vlerken) van kinderen. Zelfs als ik ze omkoop met snoep krijg ik nog geen momentje van ze om een blog te tikken, er moet op zijn minst onder mijn voeten gekieteld, op mijn nek geklommen of om me heen gedanst worden met vingers verstrengeld tot liefdeshartjes om hun aanwezigheid duidelijk te maken. Maar dat is nu verleden tijd.
Het begon tijdens de informatie avond op school waar de juf ons haar ‘niet storen’ ketting liet zien. Mijn ogen moeten uit hun kassen gepuild hebben van deze genialiteit. Ik kon mezelf wel voor mijn kop slaan dat ik dit niet zelf had bedacht.
De ketting an sich stelde niet zoveel voor, gewoon een kralenketting, maar het ging om de magie van het ding. Het was namelijk zo, legde juf uit, dat als ze deze ketting om haar nek had, niemand haar mocht storen. Geen kind. Bloed vormde de uitzondering, maar verder, wat er ook was, juf mocht niet gestoord worden totdat ze de ketting weer af deed. Ik hoor je denken ‘wie wordt daar nu blij van?' nou, ik dus.
En deze zondag, terwijl de kastanjes voor het oprapen liggen en de perenbomen nog zoete vruchten geven, besloot ik jufs idee eens voor mezelf te gebruiken. Voordat de bad mother tune ingezet wordt, wil ik ter verdediging opvoeren dat ik een kater heb, een half uur met de kids onder de douche heb gestaan en daarna een uur lang bezig ben geweest om alle krullen uit Aafs haar te föhnen, want ze wilde per se net zulk steil, lang haar als haar nicht Maxime. Nadat ik had toegegeven aan de schreeuw om pepernoten en voorstelde dat ze maar even zelf moesten gaan spelen met lego of puzzelen, tekenen, knutselen, kleien, buiten spelen, verven, my little pony-en (ja, dat is een werkwoord in dit huis), besloten zij dat er niets leuker was dan elkaar de hersens in te slaan. Met mijn hand tegen mijn voorhoofd gedrukt om tegenwicht aan het gebonk in mijn hoofd en daarbuiten te bieden, besloot ik dat ik mijn portie meegaande moederlijkheid weer gehad had voor vandaag.
Ik haalde een kralenketting uit de la tevoorschijn en zei met zware stem, en redelijk overtuigend (dat heb ik van César Millán geleerd, ‘je moet denken wat je zegt, anders geloven ze je niet’) dat dit een magische ketting was, net als die van de juf en dat als ik deze om zou hebben, ik niet gestoord kon worden.
‘Ook niet als we een probleem hebben?’
‘Nee, ook niet als jullie problemen hebben.’
‘En wat nou als we iets willen hebben?’
‘Je bedoelt in levensbedreigende zin? Als in dat je smelt als je niet meteen een snoepje krijgt?’
Gegiechel.
‘Jullie krijgen nog één ding en dan gaat ie om,’ zei ik streng.
‘Alleen bij bloed mogen we tegen je praten, toch mama?’ vroeg Aaf, die zich al op haar tekening gestort had.
‘Nee, Aaf, zelfs bij bloed wil ik niet gestoord worden.’
‘Ik wil een mandarijn,’ zei Sam snel. ‘Ik ook!’ riep Aaf.
Ik maakte een openingetje in twee mandarijnen en legde ze voor hun neus op tafel. Toen waggelde ik naar de keuken waar ik heel demonstratief de ketting omdeed. Het bleef stil. O mijn god, het werkte! Ik maakte een latte macchiato en sneed een plak cake af.
‘Oh, een plakje cake, lekker!’ hoorde ik Sam zeggen. ‘Voor wie is die, mama?’ Ik keek niet op, maar nam een hap als antwoord en wees naar de ketting. Toen ik daarop niets meer hoorde keek ik voor de zekerheid of alles wel in orde was, maar ze zaten gewoon te tekenen.
Ik liep naar de stoel en installeerde mezelf met mijn laptop, de koffie en de plak cake en begon dit zeer verlichte verhaal voor jullie op te stellen.
En precies bij het einde, nu dus, heeft de magie van de ketting zijn houdbaarheid verloren. Maar het waren dertig verdomd fantastische minuten, lieve luitjes!
 

lies jansen

3 oktober, 2017 om 17:47

leuk verhaal, goed bezig. top

Loes Meijer

4 oktober, 2017 om 16:14

Ik vind dat het niet kan. Als de kinderen naar school zijn of slapen, heb je tijd voor jezelf. Of je regelt een oppas of je zet je man in....

JQ

4 oktober, 2017 om 17:14

Loes, ik dik het iets aan, hè, die ketting werkte maar voor tien minuten, toen kon ik nog net de laatste slok bloedhete koffie naar binnen werken alvorens ik de hort op ging met ze. Het blijft wel waar dat ze zichzelf geen moment zelfstandig lijken te kunnen vermaken, tenzij de televisie aan gaat, maar dat doe ik liever niet... Mocht je nog tips hebben, ik hoor ze graag!

Reageren




Reactie plaatsen